AV

“… Bir gün yazdığı kitaba önsöz yazmamı isteyen, beni içten içe onurlandıran bir e-mail aldım. Kitabı okumaya başladım ve tüm bu hayatın hengâmesinde etrafımdaki tüm sesleri susturan, zamanı durduran, sirenleri yakan bir kitapta ilerliyordum. Henüz ilk sayfaları okurken, betimlemeler ve anlatım karşısında şaşkınlığımı gizleyemiyordum, hızlıca okumaya devam ediyordum. Sayfalar ilerledikçe ustalıkla örülmüş olay örgüsünün içinde bir göz olmuştum çoktan. Soluğumun kesildiği de oldu, nefes almak için yer aradığım da. Çünkü kitaptaki karakterlerden biri ya da birileri olmuştum. Gamze Akçakaya, gencecik yaşında, hayata baktığı pencereleri bol olan biri. Yazım dilinin ve seçtiği konunun insana bu kadar dokunmasını en temel nedeni, onun insana, canlıya dair hissettiklerinin yüksek olması. Empati yetisi gelişmemiş olsaydı yazım yeteneğinin bu denli ortaya çıkamayacağını düşünürdüm. Yazmak istediği konuyu kurgulama şekli, hikâyeyi nasıl beslediği, okuyucuya o dünyaya girmesi için nasıl alanlar verdiğini okuduğunuzda siz de göreceksiniz…”