On biri var. Kafamın içinde, hem de beynimin iki küresinin tam ortasında. Ayak parmaklarıyla zihnimin ekvatoruna arada bir dokunup çekiliyorlar. Belki deliler, belki de ip atlıyorlar, bilemiyorum. Ne sağa meyilleri var ne de sola… Tam ortadalar. Mantıklı desem değiller, duygusal desem uzaktan yakından alakaları yok. Beynimin göbek çizgisinde üç büyük okyanusa dalıp dalıp duruyorlar. Sanıyorlar ki dibe vururlarsa elbet çıkarlar. Çıkamıyorlar. İçimin çekirdeğinde yanıp kül olmazlarsa dünyamın farklı kıtasında daha yaralı şekilde yeniden başlıyorlar. On biri var. Hep var. Üstlerine bassam koptukları yerden kendilerini tamamlarlar. Dilleri tatlıdır, tatları ise zehirli... Ne yapsam bana bulaşmazlar. Her biri ısrarla birbirini bulur ve sadece birbirine dokunur. Benim için tek yürek çarpıntısı uzakta çarşaflı bir hayalet olurlar. Kullanılmayan ama atmaya da kıyılamayan eski ve beyaz sabun kokulu dostlar… On biri var. Genellikle konuşmaya takatleri yok. Ama dayanamadıklarında çok laf çıkıyor ağızlarından. Ne hikmetse hepsinin de sabrı aynı anda tükeniyor. Hepsi aynı anda fısıltıyla, noktasız ve virgülsüz konuşmaya başlıyor. İstemsiz ellerim kulaklarıma gidiyor, ses daha da katlanıyor. Törene hazırlanan okul bahçesi, hafta sonu alışveriş merkezi, sözleri kınanan bir mebusun hınca hınç dolu meclisi… Modern savaş kakofonilerinden hangisi akla gelirse artık içimden biri ya da birkaçı taşıveriyor. Taşanlar kimin olursa olsun. Kalan sağlar, kelime kelime buradalar. Çıldıracak olana deva yok amenna, anlatılanların hepsi hali hazırda çıldırmışlara…
