"Komiser Murat karakoldaki odasına girerken oda ona her zamankinden daha güzel göründü. Aslında odası ne kadar da ferah ve kullanışlıydı. İçeri giren akşam güneşinin eşyalar üzerinde yarattığı ışık oyunları çok hoşuna gitti. Koltuğuna oturdu. Derin bir nefes aldı. Aylardır insanların onun kulaklarını sağır eden acı dolu çığlıkları dinmiş, etrafa sessizlik, sükûnet hâkim olmuştu. Yıllarca onu meşgul eden, zaman zaman insanlığını sorgulatan, bazen pes etme noktasına getiren o garip dosya gerçekten sonuca ulaşmış mıydı? Onca insanı perişan eden, ailelerin dağılmasına sebep olan o dosya. Dosya? Başka türlü adlandırmak istemiyordu. Caniler çetesi? Üç kuruş için o kadar insanı öldürmeleri. İzinlerini almadan onca insan üzerlerinde deneyler yapmaları. O masum bebekleri daha doğmadan annelerinin karnındayken amaçları doğrultusunda kullanmaları. Bebeklerin doğduktan sonra kobay olarak kullanılıp işleri bitince paçavra gibi çöpe atılmaları… Tarım arazilerini bilerek ve isteyerek kirletmeleri. Binlerce yıllık tohumların genetiğiyle oynamaları… Bütün bunları tohum konusunda tekel oluşturmak amacıyla yapmaları… Beynine hücum eden bütün bu düşünceleri kovmak ister gibi elini havada salladı. Bugün ne bir insan görmek ne de kimseyle tek bir kelime konuşmak istiyordu. Koltuğunu duvara çevirdi. İçi gururla doldu. Başarmıştı işte! Yıllarını almıştı ama sonunda koca çeteyi çökertmeyi başarmıştı!"
